A Girl with a Brown Diary

 මිය යන්න හැකිද ප්‍රේමයක්  කොච්චරක් නම් කල් ගියත් තියෙන්නට බැරිද  ශේෂ වූ නටඹුන්  විටින් විට ඇවිත්  හිත අවුලුවන  ඇසෙද්දී  කදුලු උල්පත් මවන ගී යළි පෙරලන්න නොහැකි පොත්  හයිලයිට් කළ ඡේද ඇති  මතක අවුස්සන මං පෙත් මග හරිමි සීරුවට  ඒත්, සමහර දවස් ඇත මග හැරපු ගීත  යළි යළිත් අසන  යළි නොකියවමී'යි  සපත කළ පොත් සොයා  අල්මාරි පීරන  නොදැනීම  හයිලයිට් කළ ඡේද බොදවන ඇතැම් දවස් ඇත නුඹේ ෆේස්බුක් ප්‍රොෆයිලය මත සීරුවට ඇවිද යන පැරණි නම්වරය  අංකනය කරන්නට සිත්වෙන නුඹ හොදින්දැයි පණිවිඩ ටයිප්වී යළි මකා දැමෙන                   

 ඇතැම් යහපත් ආත්ම  මෙලොව ආ කාරණා අවසන්ව හදිසියේ  නික්මෙයි තවත්  කල් ඉතිරිව තිබියදී බෝ දුකක ගිල්වා ලබැදීන් නුඹේ මතකය කිසිදා නොමැකේ මතක් වන වාරයක් පාසා හදවත සියුම් ව රිදුම් දේ සුබ ගමන් පුංචි දේව දූතයෝ  නුඹ පැතූ සැනසීම ලැබේවා ! නුඹ නොදැන නුඹ දෙස නිහඩව බලා සිටි අයෙක් විසිනි. 

 සිකුරාදා හවස්වරු  තුටින් ඉපිලෙන්න කාරණා  මැවෙන වරු සතියක ඇවෑමෙන්  නුඹ එන බවට  ඉගි ලැබෙන වරු කුස්සිය පුරාවට  නෙක සුවඳ පැතිරෙයි රෝස පදුරට සමුදී  රෝස මල් කිනිති  සාලෙ හිද හිනැහෙයි සිහින් සරින් කසුන් කල්හාර  කොළ පාට හැලුණු  ඈත නිම්නයක් ගැන ගයයි හවස පහේ කනිසමට   දුම්රියේ නළාව ඇසෙයි  සතියක වෙහෙස දරාගෙන නුඹ ගෙට ගොඩ වෙද්දි  මං ඉන්නෙ  තුටින් ඉපිලෙන හදවතින්  ඉඟුරු දාපු ප්ලේන්ටි ගෙදර හදාපු චොකලට් කේක්  දිග කතාවකට රස විරාම  බැල්කනියෙ අයිනක  කළාල මත සාදය ඇරඹෙයි සතියක නිහඬ බව බිදී කතා මලු සිනා සේල දිග හැරෙයි තරු එකින් එක පායා එයි සිහිල් සුළගක එතී සමන් පිච්ච සුවදක් දැනෙයි ජීවිතේ සුන්දර ද මෙතරම්  නුඹ අසළ දී මට සිතෙයි                         

 මුහුණු පොත සිසාරා ඔහේ යන විටෙක  අහම්බෙන් නෙත ගැටුන ඔය උවන මා සසල කළ තරම  ඉතින් ඒ කාලෙ  දවසට වරක් හෝ  නුඹ දැකුම  මට තිබු එකම පැතුමයි ලයිබ්‍රියෙ දී පොතකට මුවා වී උදා රැස්වීමෙ මිතුරියන් අතරින්  මං බලා සිටියේ සිනාසෙන ඔය උවන නම පවා  නොදැන  නුඔව ලුහුබැන්ද  ඒ ගැහැණු ළමයා මම ළඟ උන්න සකියන්ට  නොදැනෙන්න  පංතිය අසළින්  අහම්බකාරක ගමන් යන  නුඹ දිහා බලන් උන්නේ මම  ඉස්සරහ පේළියේ උන්න නයිල් නිම්නයේ අතරමං උන දාදු කැටයක් උඩ දැමූ විට අංක 2 වැටීම සම්භාවිතාවය හෙව්ව කිදුරු වළපේ කවි කිව්ව බොබ් කට් කපපු ගැහැණු ළමයාව හීන ලෝකෙක පා කළේ නුඹ  දෙවියනේ !!!! ඒ කාලෙ සිටි කියුට්ටන් කොලුවා දැන් හරිම මැචුවර්ඩ් පාටයි ඒත් අර දගකාර හිනාව තාම ඒ විදියමයි රැවුල හා කරාබුව  තවම මට නුහුරුයි නිල් පාට කමීසෙට නුඹ හරිම හැඩයි දැන් ඉතින් ආයෙම  නුඹව ලුහුබදිමි නුඹේ නෙක පිංතූර  ගැලරියේ පුරවමි හාට් රිඇක්ෂන් කමෙන්ටු අතර අයිතිවාසිකම් ඇත්දැයි සොයමි තිබුණත් , අනේ මට මොකෝ තියරිය අනුගමනය කරමි ඉතින් සබද , වසර ගණනක් ඉපැරැණි  පිංතූරයකට  හදව...

 හරි තදින් අල්ලාන ඉදිමු අත් අද උරුම දුක් සුසුම්  නිමාවක් දකින තුරු පෙර වින්ද ඒ සිනා ගඟක් වී ගලන තුරු  බිදෙන්නට කාරණා බොහොමයක් මැවෙන විට බැදෙන්නට හේතු සොයාගමු අපි අපි ම අතින් අත පටලා  එක මගක යන්නට දුටු හීන කෙදින හෝ සැබෑවක් විය යුතුය  ජීවන ගමන බොහෝ දුර  නුඹ සමග යා යුතුය                      

 මේ කවිය  නුඹට වග දන්නවා නම් අපිට තමයි කවුරුත්  කවි ලියන්නෙ නැත්තෙ යැයි  නෝක්කාඩු නොකියාවි තවත්  ඉතින්, මේ ලියන්නේ නුඹටයි මහා දෝමනස්සයක්  අසීරුවෙන්  දරා සිටිනා වග දනිමි මා පතන්නේ කෙසේ හෝ  සුවපත් වීමම පමණි  අතීතය සිහිනයකියි  බැහැර කළ නොහැකි බැව්  ඉදහිටක ලියැවෙන  රිදුම් ඇමිණූ නුඹෙ වදන් පවසයි හරිත පැහැ තුරු ලතා සතා සීපාවන් අතර නුඹ නිවෙනවා නම් මට ද අවැසි එයමැයි නුඹේ කාචයට හසු වන නෙක දසුන්  නෙතට රසදුනක් බව  කිව යුතුය  ජීවිතේ ඔහොමයි  දුක සැප සමබරයි ලැබීම් නොලැබීම් උරුමයි දරා ඉමු සීරුවට  සැනසීම නියතයි ඉතින් සුහද , මේ වර්ග කිලෝමීටර් හැටපන්දාහ ඇතුලෙ සමහරවිට  අපි හමුවේවි . ඒ නැතත් කොහේ හෝ සිට නුඹේ දෙස බලා සිටිනා වග කියමි .

 දිගම දිග දවස් මේ ගෙවී යන්නෙ හරිම හෙමිහිට හැම දෙයක්ම  එකතැන නතර වෙලා  සොබාදහම ඇරෙන්න ඉතින්  මේ වසංගත කාලෙට කලින් එක වැහිබර දවසක  මට හමුවුණා කතා කරන ඇස් දෙකක්  ඔව්  කතා කරන ඇස් දෙකක් වැස්ස පායනකල්ම  පුස්තකාලෙ පඩිපෙළ ළඟට වෙලා ඒ ඇස් ගොඩක් දේවල් කීවා මං හිටියෙ බය වෙලා කිසිම දෙයක් හිතා ගන්න බැරුව මං කලින් දැකලා තිබුනෙ නෑනෙ  කතා කරන ඇස්  වැස්ස තුරල් උනාට පස්සෙ  මං හෙමීට කුඩෙත් දාගෙන ඇවිදගෙන ආවා  ඒත් මොකක්දෝ මන්දා හේතුවකට මං ආයෙම හැරිලා බැලුවා නෑ මට හැරිලා බැලුනා මං දැක්කා දිලිසෙන ඇස් දෙකක්  මූණ පුරා ඉහිරුණ හිනාවක්  ඒත් මට මතක නෑ  මං ආයෙම හිනා උනාද කියන්න                               (පිංතූරය  අන්තර්ජාලයෙනි)