A Girl with a Brown Diary

                                                                                      ඇත්තමයි දැන් මට මං ගැනම තරහයි ඇයි මට බැරි වුනේ ඔය කෙහෙ රැළි අතර දැවටෙන සුළඟ වෙන්නට නුඹෙ නළලෙ තිලකයත් මට වඩා වාසනාවන්තයි ඔය තෝඩු පවා මට ඔච්චම් කරන ගානයි මට ඕනෙ නුඹේ සිනහවට හේතුව වෙන්න ඔය රතු වෙන කම්මුල් දිහා හැමදාම බලන් ඉන්න

ඈ ආවෙ වෙෙරයෙන් දැවි දැවී මරාගෙන මැරෙන්න ඒත් ඇයට උනේ සයනයිඩ් කරල විසිකර මංගල සූත්‍රය පළදින්න නළලතේ සිංදූර් තවරන්න ආදරෙන් මත් වෙන්න ගිනි අවිය වෙනුවට ඔහුගෙ දරුවෙක් ඇකයෙ නළවන්න ඉතින් ඔන්න ඔහොමයි බෝම්බ පුපුරද්දි පවා රෝස මල් පිපුනෙ                                                                                        

අතීතේ මතක තවම හිත දවනවා වැරදුනේ කොතනදැයි ටිකෙන් ටික දැනෙනවා මට මාව අමතකව ගිය බවක් හැඟෙනවා දැන් ඊට දුක් වීම පලක් නෑ දන්නවා උගත් පාඩම් එයින් මතකයේ තියෙනවා                                            

නුඹ වරල සැරසූ එ් පිච්ච මල් සුවඳ මට තවම දැනෙනවා නුඹෙ පාද කිංකිණිත් තවම මට ගී ගයනවා ඒ වළලු හඬ පවා තවම මට ඇසෙනවා වාසුකී නුඹ මගේ මතකෙන් යන්නෙ නෑ මං දන්නවා                                                                                                                                                          

ඔව් ඒක රහසක් කවුරුත්ම නොදන්න අපි දෙන්න හැරෙන්න අපි අපිට පෑ සිනා ඇස් වලින් කළ කතා දන්නෙ අපි විතරමයි එකම පැහැ ඇඳුම් අහඹුවක් නොවන බැව් දන්නෙ අපි දෙන්නමයි හිටි හැටියෙ ඇවිලෙන මහ රණ්ඩු වුව රැවුම් ගෙරවුම් කෙටි පණිවුඩ මැදින් නිවී ගියයුරු මිහිරිතම මතකය ඉතින් තව ටික කලක් මෙය ගලා යා යුතුය කවුරුත්ම නොදැන ඉමිහිරිම රහසක්ව                                                                                                                                

වරදින්නම ඕන‍ෙ වැටහ‍ෙන්න තමන්ට තමන් හැර ව‍ෙනකෙකු නැති බව ඇති දා ළඟ උන් අය නැති දා බෝ ඈතයි නිතර නද දුන් දුරබනුව කෝ කොහිද අද නිහඬයි  සබඳ මෙය නොවෙද හොඳම කල හදුනාගන්න අනෙකුන් සේම ඔබව කවුරුන්ද යන වග සැබැවින්ම ඉතිං වරදින්නම ඕන‍ෙ හරියන්න                                        

කලබලම සති අන්තෙක පොතක වග සොයන්නට පිවිසුනෙමි පොත්ගුලට ඇවිලු පන්දම නිවෙන්නට පෙර ගමන් යන මගියෙක් විලාසෙට ගියෙමි සුපුරුදු රාක්කය වෙත වාඩි වී රාක්කය පාමුල නුඹ හිදී දැහැනකට සමවැදී මෙන් පොතක් තුල ගිලීගෙන එ් තමයි මොහොත නුඹෙ දෑස් හා මා දෑස් ගැටුණ මහ දවාලක අකුණු පිපිරුණ                                          

ඔහොම මං දිහා බලන් උන්නාම මං නුඹව සිප ගනීවියි හිතන්න එපා කෝ ඉතිං අහකට වෙන්න මට දැන් යන්න ඔනේ හරි මං හාදුවක් දුන්නයි කියමු බැරි වෙලාවත් නුඹ කුමාරයෙක් නොවුණොත්                                          

බලන හැම අත පෙනෙයි ඔය රුව කියන් නුඹ කළ ඉන්ද්‍රජාලය පෙනෙන සිහිනත් නුඹම අරගෙන සිතේ පැතුමන් නුඹේ නමටම පියවි සිහියත් මගේ නැති කර සිහින ලෝකෙක මාව තනිකර දුර ගිහින් නිල් පාට ඇස් දෙක                                        

ඔබ නොමැති එක් දිනක් කල්පයක් තරමට දිගුයි එකම එක දෙයක්වත් නිසි පරිදි සිදු නොවෙයි කකුල් ඇවිදින් බඩු මුට්ටු සෑම අතකම දිවෙයි තෙමි තෙමී වියලෙමින් රෙදි වැලක් සුළඟට සැලෙයි කොස්ස ඉදලට අද නිවාඩුයි ලිපත් ඇවිලී නැති හැඩයි ඇගේ අංකයම ගනිමින් දුර බනුවටත් වැඩ ගොඩයි ටු ඩූ ලිස්ට් එක දෙස බලාගෙන තාත්තා එහෙ මෙහෙ දුවයි ගෙනා ලෙසටම පත්තරය අර මේසෙ උඩ තවමත් තියෙයි ආච්චි සීයා බලාලා යලි හෙට උදේ අම්මා එතී යකුන් නැටු පිටියක් විලාසෙට නිවස හැඩ වී ඇතී

                       බහින විට හනි හනික පොත්ගුලේ පඩිපේළි මටත් නොදැනී නැගුණු පාවහන් යුගලෙහි නාදය නුඹෙ දැහැන් බිදි බවක් මං දන්නෙ නැහැමයි වීදුරු දොරට එපිටින් ඔය නෙත් දකින තුරු

නුඹේ කවි පද හැඩ ඇතී හදේ ලියවී ඇතී සප්ත ස්වර මුසු වෙවී ගැයෙන විට මම රිසී තතින් තත පිරිමැදී වයලීනයේ ඔබේ මියුරු ස්වර මැවි මැවී වැයෙන විට මම රිසී                            

කහ ඉරක් නොපෙනෙනා මානෙක පාර පැනගත නොහැකිව ලතවමෙින් සිටිද්දී මම නුඹ පැමින පසෙකින් සිටගත් පසු ඉහල ගත් හුස්ම පහත දැමිය හැකිවීය මට හිනා මල් ස්තූතියක් පෑමට බැලූමුත් මුව එරෙව්වෙමි මා ඒ ඔච්චම් හිනාවට ගියමුත් අපි එක්ව පාරේ අනෙක් පසට වෙන්ව යායුතු බැව් හැඟුන විට දෙපසකට නුඹ පෑව ඒ හසරැල්ල අමතක කරනු බැරිවීය තවම මට                                  

වසන්තය ඒවි නොසිතූ මොහොතක දිවි උයනේ මල් පූදන්නට පියාඹා යාවි සමනලුන් ඇසේවි නුඹට උන් තටු සලන හඬ බලා හිදීවි මද නළත් නුඹව සිප ගන්න වෙනදාට ඇසෙන කුරුලු කිචිබිචිය ඇසේවි මිහිරි ගී තනුවක්ව ඉතින් හැර තබා දොර පියන් සැරසෙන්න වසන්තය ආයුබෝවන් කියා පිළිගන්න                                              

  වික්ටෝරියා උයන හුරු පුරුදු තුරු සෙවන නෙත ගැටෙනවා තවම නුඹ එක්ක කළ සංවාද වල මතක පිටු පෙරලෙයි හනික මැරින් ඩ්‍රයිව් දිගේ නුඹ නැතිව අද ඇවිද යමි මම ඇසෙනවා මෙනි නුඹෙ සිනා හඬ දකින විට නිරතුරුව නුඹ පැළැන්දූ ඒ මුදුව රිදුම් දේ හදවතම මුදුව සිප ගත්ත ද බේරෙ වැව් පතුල නුඹ තවම සිප ගනී මගේ හද පත්ල                                                                                                     

ඇයි මං හිනා නොවුනෙ ඇයි මං ආයෙම නොබැලුවෙ ඇයි මේ කිසිදා නොදැනුනු පසුතැවීමක් දැනෙන්නෙ ඇත්තටම ඇයි මෙහෙම හිතෙන්නෙ