මම රිසී
නුඹේ කවි පද හැඩ ඇතී හදේ ලියවී ඇතී සප්ත ස්වර මුසු වෙවී ගැයෙන විට මම රිසී තතින් තත පිරිමැදී වයලීනයේ ඔබේ මියුරු ස්වර මැවි මැවී වැයෙන විට මම රිසී
Posts
ඒ හසරැල්ල
කහ ඉරක් නොපෙනෙනා මානෙක පාර පැනගත නොහැකිව ලතවමෙින් සිටිද්දී මම නුඹ පැමින පසෙකින් සිටගත් පසු ඉහල ගත් හුස්ම පහත දැමිය හැකිවීය මට හිනා මල් ස්තූතියක් පෑමට බැලූමුත් මුව එරෙව්වෙමි මා ඒ ඔච්චම් හිනාවට ගියමුත් අපි එක්ව පාරේ අනෙක් පසට වෙන්ව යායුතු බැව් හැඟුන විට දෙපසකට නුඹ පෑව ඒ හසරැල්ල අමතක කරනු බැරිවීය තවම මට
වසන්තය
වසන්තය ඒවි නොසිතූ මොහොතක දිවි උයනේ මල් පූදන්නට පියාඹා යාවි සමනලුන් ඇසේවි නුඹට උන් තටු සලන හඬ බලා හිදීවි මද නළත් නුඹව සිප ගන්න වෙනදාට ඇසෙන කුරුලු කිචිබිචිය ඇසේවි මිහිරි ගී තනුවක්ව ඉතින් හැර තබා දොර පියන් සැරසෙන්න වසන්තය ආයුබෝවන් කියා පිළිගන්න
නුඹ පැළැන්දූ ඒ මුදුව
වික්ටෝරියා උයන හුරු පුරුදු තුරු සෙවන නෙත ගැටෙනවා තවම නුඹ එක්ක කළ සංවාද වල මතක පිටු පෙරලෙයි හනික මැරින් ඩ්රයිව් දිගේ නුඹ නැතිව අද ඇවිද යමි මම ඇසෙනවා මෙනි නුඹෙ සිනා හඬ දකින විට නිරතුරුව නුඹ පැළැන්දූ ඒ මුදුව රිදුම් දේ හදවතම මුදුව සිප ගත්ත ද බේරෙ වැව් පතුල නුඹ තවම සිප ගනී මගේ හද පත්ල
ඇයි
ඇයි මං හිනා නොවුනෙ ඇයි මං ආයෙම නොබැලුවෙ ඇයි මේ කිසිදා නොදැනුනු පසුතැවීමක් දැනෙන්නෙ ඇත්තටම ඇයි මෙහෙම හිතෙන්නෙ
නුඹ මගේ ළඟ
අනෝරා වැස්සක ගිනිගත් මද්දහනක ලා නිල් කුඩය යට නුඹ පා නඟන විට දියබත්ව වැස්සට පිච්චෙමින් අව්වට මමද ගෑටුවෙමි නුඹේ පසුපස මගේ ඇස් නුඹ දෙස නුඹේ ඇස් වෙනතක යන්ත්තමින්වත් බැලුවද එක් වරක් හෝ මා දෙස බිම බලන් එන නුඹ බිම බලන් යන විට මගේ හද ගැහෙන රාවය ඇසුනෙවත් නැතිද අහම්බයකින් හෝ නෙත් මුණගැසුන විට කිම අහක බැලුවේ කලු කුමාරයා සේ පෙනුනිදෝ මම ඉතින් ඒ තරැ ඇස් හොඳටෝම ඇති මට ඊලඟ ඉරිදාව තෙක් හුස්ම ගන්නට කාලයේ ඇවෑමෙන් සදහටම නුඹ මගේ ළඟ ගෙවන්නට වෙයි නුඹට ඒ සියල්ලට ආදරය දී මාහට ජීවිතය පුරාවට
රාත්රිය සොඳුරුමය
රාත්රී අඳුරට අසිරි පතමින් සඳ කුමරිය වලා ගැබින් මිදුනා ඇගේ තනිය මකාලන්න තරු කැට පෙළ ගැසුනා කඩුපුල් කුමුදු සේපාලිකා සුවඳ දිදී පිපුණා සුවඳ අරන් සීත සුළං හෙමි හෙමිහිට ඇදී ගියා මලට තනිය නොදැනෙන්නට කලාමැදිරි එළි තිබුණා සඳේ එළිය ගං දිය මත අලංකාර රූ මැව්වා