A Girl with a Brown Diary

වරදින්නම ඕන‍ෙ වැටහ‍ෙන්න තමන්ට තමන් හැර ව‍ෙනකෙකු නැති බව ඇති දා ළඟ උන් අය නැති දා බෝ ඈතයි නිතර නද දුන් දුරබනුව කෝ කොහිද අද නිහඬයි  සබඳ මෙය නොවෙද හොඳම කල හදුනාගන්න අනෙකුන් සේම ඔබව කවුරුන්ද යන වග සැබැවින්ම ඉතිං වරදින්නම ඕන‍ෙ හරියන්න                                        

කලබලම සති අන්තෙක පොතක වග සොයන්නට පිවිසුනෙමි පොත්ගුලට ඇවිලු පන්දම නිවෙන්නට පෙර ගමන් යන මගියෙක් විලාසෙට ගියෙමි සුපුරුදු රාක්කය වෙත වාඩි වී රාක්කය පාමුල නුඹ හිදී දැහැනකට සමවැදී මෙන් පොතක් තුල ගිලීගෙන එ් තමයි මොහොත නුඹෙ දෑස් හා මා දෑස් ගැටුණ මහ දවාලක අකුණු පිපිරුණ                                          

ඔහොම මං දිහා බලන් උන්නාම මං නුඹව සිප ගනීවියි හිතන්න එපා කෝ ඉතිං අහකට වෙන්න මට දැන් යන්න ඔනේ හරි මං හාදුවක් දුන්නයි කියමු බැරි වෙලාවත් නුඹ කුමාරයෙක් නොවුණොත්                                          

බලන හැම අත පෙනෙයි ඔය රුව කියන් නුඹ කළ ඉන්ද්‍රජාලය පෙනෙන සිහිනත් නුඹම අරගෙන සිතේ පැතුමන් නුඹේ නමටම පියවි සිහියත් මගේ නැති කර සිහින ලෝකෙක මාව තනිකර දුර ගිහින් නිල් පාට ඇස් දෙක                                        

ඔබ නොමැති එක් දිනක් කල්පයක් තරමට දිගුයි එකම එක දෙයක්වත් නිසි පරිදි සිදු නොවෙයි කකුල් ඇවිදින් බඩු මුට්ටු සෑම අතකම දිවෙයි තෙමි තෙමී වියලෙමින් රෙදි වැලක් සුළඟට සැලෙයි කොස්ස ඉදලට අද නිවාඩුයි ලිපත් ඇවිලී නැති හැඩයි ඇගේ අංකයම ගනිමින් දුර බනුවටත් වැඩ ගොඩයි ටු ඩූ ලිස්ට් එක දෙස බලාගෙන තාත්තා එහෙ මෙහෙ දුවයි ගෙනා ලෙසටම පත්තරය අර මේසෙ උඩ තවමත් තියෙයි ආච්චි සීයා බලාලා යලි හෙට උදේ අම්මා එතී යකුන් නැටු පිටියක් විලාසෙට නිවස හැඩ වී ඇතී

                       බහින විට හනි හනික පොත්ගුලේ පඩිපේළි මටත් නොදැනී නැගුණු පාවහන් යුගලෙහි නාදය නුඹෙ දැහැන් බිදි බවක් මං දන්නෙ නැහැමයි වීදුරු දොරට එපිටින් ඔය නෙත් දකින තුරු

නුඹේ කවි පද හැඩ ඇතී හදේ ලියවී ඇතී සප්ත ස්වර මුසු වෙවී ගැයෙන විට මම රිසී තතින් තත පිරිමැදී වයලීනයේ ඔබේ මියුරු ස්වර මැවි මැවී වැයෙන විට මම රිසී