නුඹ
ලියන්නට අවැසි වුව කෙසේ පටන් ගෙන කෙසේ අවසන් කරම්දැයි සිතා ගතනොහැකි ලිවීමට අවැසිම කවිය නුඹ 💜
Posts
එවන් මොහොතක
දැන් අපි එකම අහසක් යටය තද බද වීදියක දුම්රියට දිව යන විටෙක අවන්හලක හෝ බස් රියක හමු විය හැකිය නුඹ මම එවන් මොහොතක සිනා රැල්ලක් පා කරනු මැන මා දිහාවට නොකර අමතක දෑස් දල්වා මුව අයා බලා හිදිනුයේ මමය
මං ගැනම තරහයි
ඇත්තමයි දැන් මට මං ගැනම තරහයි ඇයි මට බැරි වුනේ ඔය කෙහෙ රැළි අතර දැවටෙන සුළඟ වෙන්නට නුඹෙ නළලෙ තිලකයත් මට වඩා වාසනාවන්තයි ඔය තෝඩු පවා මට ඔච්චම් කරන ගානයි මට ඕනෙ නුඹේ සිනහවට හේතුව වෙන්න ඔය රතු වෙන කම්මුල් දිහා හැමදාම බලන් ඉන්න
බෝම්බ මැද පිපුණු රෝස
ඈ ආවෙ වෙෙරයෙන් දැවි දැවී මරාගෙන මැරෙන්න ඒත් ඇයට උනේ සයනයිඩ් කරල විසිකර මංගල සූත්රය පළදින්න නළලතේ සිංදූර් තවරන්න ආදරෙන් මත් වෙන්න ගිනි අවිය වෙනුවට ඔහුගෙ දරුවෙක් ඇකයෙ නළවන්න ඉතින් ඔන්න ඔහොමයි බෝම්බ පුපුරද්දි පවා රෝස මල් පිපුනෙ
අමතක නොවන මතක
අතීතේ මතක තවම හිත දවනවා වැරදුනේ කොතනදැයි ටිකෙන් ටික දැනෙනවා මට මාව අමතකව ගිය බවක් හැඟෙනවා දැන් ඊට දුක් වීම පලක් නෑ දන්නවා උගත් පාඩම් එයින් මතකයේ තියෙනවා
වාසුකී
නුඹ වරල සැරසූ එ් පිච්ච මල් සුවඳ මට තවම දැනෙනවා නුඹෙ පාද කිංකිණිත් තවම මට ගී ගයනවා ඒ වළලු හඬ පවා තවම මට ඇසෙනවා වාසුකී නුඹ මගේ මතකෙන් යන්නෙ නෑ මං දන්නවා